“Η ζωή κυλά στην επικράτεια της μνήμης κι ο παροντικός χρόνος είναι μια σύνθεση της μικροϊστορίας μας μέσα στη μεγάλη Ιστορία, η οποία την καθορίζει. Είμαστε οι μνήμες μας που μπορεί να μεταμορφώνονται αλλά χωρίς αυτές τα ίχνη της ζωής μας θα είχαν χαθεί.”*
H αγαπημένη μας συντρόφισσα Ελένη Πορτάλιου έφυγε από κοντά μας εχθές 2 Ιούνιου 2026.
Η Ελένη ήταν άνθρωπος φάρος. Πρώτη σε κάθε πρακτική δουλειά, από τα χαράματα στο τραπεζάκι της Συσπείρωσης Αριστερών Αρχιτεκτόνων και του ΑΡΑΓΕΣ, στις εκλογές του ΣΑΔΑΣ και του ΤΕΕ. Να τρέχει με ταξί να προλάβει την κινητοποίηση για το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, για τη χωματερή στη Φυλή, το Πάρκο στο Ελληνικό. Πάντοτε παρούσα στις πολλαπλές μάχες των κατοίκων του δήμου της Αθήνας, με ανεξάντλητο πάθος για κοινωνική προσφορά. Αγωνιζόταν με κάθε κομμάτι της ύπαρξης της και στάθηκε μαζί με τους ανθρώπους του μόχθου, πραγματική οργανική διανοούμενη των από κάτω με βαθιά γνώση για τον χώρο, την εκπαίδευση, τις κοινωνικές συγκρούσεις.
Η Ελένη ήταν άνθρωπος πυξίδα. Δεν μάσαγε στις μεγαλοστομίες κάθε λογής γραφειοκρατών, κάθε μορφής δογματισμού, δεν υποτάχθηκε στους συστημικούς καταναγκασμούς και δούλεψε πάντα με απόλυτη ανιδιοτέλεια . Πάσχιζε να βαθύνουν οι δημοκρατικές διαδικασίες από την παράταξη, ως τη γειτονιά και το κόμμα. Στάθηκε απέναντι στην παντοδυναμία του κεφαλαίου και τους «αρπακτικούς επενδυτές» που επιβάλλονται στο χώρο, τις κοινωνίες και τη φύση.Κοπίαζε να μεγαλώσει η όχθη μας, του κόσμου που αντιστέκεται και ζει με αξιοπρέπεια. Άνοιγε δρόμο πολιτικό με την πράξη της που μπορούσε να περπατηθεί συλλογικά.
Νιώθουμε τυχεροί και τυχερές που υπήρξαμε συντρόφισσες και σύντροφοι σου, Ελένη δεν θα σε ξεχάσουμε
*Συνέντευξη Πόλυ Κρημνιώτη, εφημερίδα “Η Αυγή”